عاشق خودت باش

عاشق خودت باش و اشتباهاتت را بپذیر:

هر بار که اشتباه می‌کنی، مغزت یک «خطای پیش‌بینی» ثبت می‌کند؛ نورون‌ها دوپامین را تنظیم می‌کنند و سیناپس‌های تازه می‌سازند. یعنی اشتباه‌کردن تنها مکانیسم یادگیری مغز است، نه نقص آن. آدم‌هایی که اشتباهاتشان را می‌پذیرند، عملاً سیستم دوپامین را برای رشد دوباره کالیبره می‌کنند. پس عشق به اشتباهاتم، یک ساعت طلایی برای مغز است. سؤال: آیا می‌شود بدون اشتباه، عاشق ماند؟

راهکار:

این عشق وقتی عمیق‌تر می‌شود که «همه‌ی اشتباهاتم» را نه به‌عنوان عیب، بلکه به‌عنوان پله‌های رشد ببینی؛ آدمی که اشتباهاتش را می‌پذیرد، راحت‌تر می‌تواند دیگری را هم بی‌قیدوشرط دوست داشته باشد.