عاشق گناهکار

اعتراف عاشقانه: اگر دوست داشتن گناه باشد، من گناهکارم:

عشق در مغز دقیقاً همان مسیرهای عصبی اعتیاد را فعال می‌کند؛ دوپامین و اکسی‌توسین چنان پاداشی می‌سازند که عاشق، خطای پاداش می‌گیرد و مدام «همان گناه» را تکرار می‌خواهد. جالب‌تر اینکه در تاریخ، همین عشقِ «گناه‌آلود» بود که مفهوم ازدواج را از قراردادِ خانوادگی به انتخابِ فردی تبدیل کرد. آیا این گناه را می‌پذیرید؟

راهکار:

این جمله، عشق رو به یه انتخاب جسورانه تبدیل می‌کنه؛ می‌تونی ادامه‌اش رو این‌طور بنویسی: «ولی من پشیمون نیستم، چون گناهِ دوست داشتنت، تنها گناهیه که دلم می‌خواد تکرارش کنم.»