عاشق چشمات شدن

کاش عشق نبود؛ حسرت عاشق شدن:

داده‌های عصب‌شناسی می‌گوید: همان ناحیه‌ای از مغز که درد فیزیکی را ثبت می‌کند (cingulate cortex) هنگام تجربه‌ی طرد عاطفی هم فعال می‌شود. یعنی عشق واقعاً «درد دارد» – اما نکته عجیب این است که همان ناحیه در لحظه‌ی وصال، دوپامین ترشح می‌کند، نه کورتیزول. پس مغز ما طوری سیم‌کشی شده که بدون ریسک درد، پاداش وصال را نمی‌فهمد. سوال‌تان به‌جاست: آیا این معماری زیست‌شناختی ما را محکوم به انتخاب بین سوزش و سکون کرده؟

راهکار:

این جمله‌ای Paradoxical (متناقض‌نما) است: عشق همان‌قدر که می‌سوزاند، همان‌قدر هم جرقه‌ی زیستن می‌زند. شاید سوال واقعی این باشد: آیا حاضر بودی هرگز آن نگاه را نبینی تا دردش را نکشی؟