عاشق بودن تا ابد

عاشق بودن تا ابد؛ عشق ماندگار در یک جمله:

مغز در عشق اولیه دوپامین و نورآدرنالین آزاد می‌کند تا توجه را روی معشوق قفل کند؛ اما عشق پایدار بیشتر به اکسی‌توسین، وازوپرسین و آیین‌های کوچک روزانه وابسته است. تصویربرداری مغزی نشان می‌دهد در عشق طولانی، مدار پاداش همچنان فعال می‌ماند، شبیه اعتیاد سالم. پس «تا ابد» شاید بیش از هیجان، یک عادت عصبی مشترک باشد.

راهکار:

عشق ابدی نه یک قفل بسته، بلکه یک باغ است که هر روز با جزئیات کوچک آبیاری می‌شود؛ ابدیت در تکرار آگاهانهٔ همان انتخاب شکل می‌گیرد.