عاشقِ بیلیاقت و فاضلاب؛ نشانههای انتخاب اشتباه در عشق:
مغز در فاز عاشقی، سطح سروتونین را پایین میآورد و دوپامین را بالا میبرد؛ همین ترکیب باعث میشود منطقهٔ قضاوت در قشر پیشپیشانی غیرفعال شود. برای همین آدمها سراغ کسی میروند که در واقع «فاضلابِ» نیازهای هیجانیشان است، نه «دریای» واقعی. این فقط عاشقانه نیست؛ یک مکانیزم عصبی برای بقاست که ما را به نشانههای آشنا میکشاند، حتی اگر سمی باشند. تا حالا شده بعد از پایان رابطه بفهمی آن طرف فاضلاب نبوده، بلکه خودت تشنهٔ دریا نبودهای؟
راهکار:
این تیکه را به یک داستانک طنز تلخ تبدیل کن: کسی که از دریا دلخور بود و عاشق لولههای فاضلاب شد؛ بعد وقتی دریا برگشت، ادعا کرد عمق نمیخواهم. تصویر «ماهیای که به لجن عادت کرده» را بنویس تا همان حس در قالب روایت ملموستر شود.