متن طنز: دیوانه میرم بیرون، عاقل برمیگردم خونه:
در روانشناسی اجتماعی، پدیدهای داریم به نام «خویشتنمهار گریزانه»؛ یعنی فرد در محیطهای ناشناس و شلوغ (مثل بیرون) کنترل کمتری روی رفتارش داره، ولی به محض ورود به حریم خصوصی (خونه)، قشر پیشپیشانی مغز دوباره فعال میشه و رفتار عقلانی غالب میشه. جالبه که بدونید این سازوکار در مصرف الکل هم دیده میشه: محیط شلوغ، مستی رو تشدید میکنه، ولی خونه اثر معکوس داره. حالا سوال: آیا واقعاً عاقل شدن پس از برگشت به خونه، یه جور پاداش تکاملی برای رسیدن به پناهگاه امن نیست؟
راهکار:
شاید این جمله یه لایه پنهان داره: ما بیرون برای بقا در جمع، نقاب «دیوانگی» میزنیم، ولی خونه چون جای امنه، «عقل» خالصمون بیدار میشه. یعنی اون رفتارهای بهظاهر دیوانهوار، شاید یه مهارت اجتماعی ضروری باشن.