عاقبت نزدیک شدن به شاعر

بنده شعر دارم؛ نزدیک نشید که می‌خوردتون!:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد شعر فقط یک بازی زبانی نیست؛ ریتم و استعاره‌های آن همان نواحی مغز را فعال می‌کند که درد فیزیکی و لذت را پردازش می‌کنند. به همین دلیل یک مصرع خوب واقعاً «می‌خورد به جان» آدم! نکته‌ی جالب: مغز هنگام شنیدن شعر، پیش‌بینی‌پذیرترین بخش زبان را دور می‌زند و همین «غافلگیریِ موزون» باعث آزاد شدن دوپامین می‌شود. پس این تهدید شاعرانه کاملاً علمی است! سؤال: شما با کدام بیت حسابی «خورده‌اید»؟

راهکار:

یک قدم خلاقانه بعدی: این جمله را به یک چالش سرگرم‌کننده تبدیل کن؛ از دنبال‌کننده‌ها بخواه با یک مصرع «تهدید شاعرانه» جواب بدهند و بهترین‌ها را ری‌پست کن.