هر کیفى داره یک کیفر؛ قانون لذت و عذاب:
در علوم اعصاب، این گفته با نظریه فرآیند مقابله‌ای سالومون هم‌راستاست: پس از هر واکنش هیجانی، مغز واکنش متضاد تولید می‌کند تا به تعادل برگردد. لذت شدید باعث افت دوپامین زیر خط پایه می‌شود؛ همان حس ملال و بی‌قراری بعد از خوشی. حتی پژوهش‌ها نشان می‌دهند موسیقی لذت‌بخش هم می‌تواند بعد از اوج، لرز و اندوه گذرا ایجاد کند. اگر هر لذتی پادزهر درونی خودش را دارد، آیا این یک هشدار است یا فقط ریتم طبیعی تعادل؟
راهکار:
این جمله را می‌توان از دریچه‌ی ترازوی عصبی مغز هم دید: لذت و درد دو سر یک اهرم هستند؛ هرچه اوج لذت بلندتر باشد، افت بعدی ملموس‌تر است. شاید به همین دلیل است که بعد از هیجان‌های بزرگ، بی‌دلیل غمگین یا بی‌قرار می‌شویم.