چشم به هم زدنی همه میروند؛ عادت نکن به آدمها:
پدیده «عادتکردن» ریشه در مکانیزمی به نام «سازگاری هیجانی» دارد؛ مغز برای صرفهجویی در انرژی، تازگی یک رابطه را کم میکند و آن را «عادی» اعلام میکند. پژوهشهای علوم اعصاب نشان داده هنگام حضور عزیزان، دوپامین و اکسیتوسین بالا میرود، اما همین سیستم پس از فقدان، مانند سندرم ترک عمل میکند. به همین دلیل «عادت نکردن» در واقع جنگیدن با یک الگوی تکاملی است. آیا میشود با تمرین حضور ذهن، این سازگاری را فریب داد؟
راهکار:
این جمله بهجای ترس از وابستگی، یادآور این است که هر حضور را باید مثل یک مهمانی کوتاه تجربه کرد؛ نه برای نداشتنِ عادت، برای کاملِ زیستنِ لحظه.