دلتنگی آخر شب و خاطرههایی که با رفتن تو تمام نشد:
خوابِ شب، خاطرهها را از هیپوکامپ به قشر مغز منتقل میکند تا ماندگار شوند؛ یعنی هر شب مغز، فیلمِ نبودن را دوباره تدوین و آرشیو میکند. عجیبتر این که در مرحلهی REM، منطقهای از مغز که حسِ «سوررئال بودن» را میسازد خاموش است؛ برای همین خاطرهها در خواب کاملاً واقعیاند. پس این پرسش پیش میآید: اگر مغزت در حال نگهداری خاطره است، چرا تو بیداری تا آن را پخش کنی؟
راهکار:
این بیت را میتوان از زاویهای دیگر دید: خاطرهها در واقع «نامههای بیپاسخ»اند؛ دلتنگی شبانه یعنی هنوز داری آنها را میخوانی، نه اینکه عادت به نبودن شکست خورده باشد. پس آخر شب، زمان گفتوگو با گذشته میشود، نه فقط انتظار برای برگشتن کسی.