حمیدرضا رجب زاده؛ مداحی که جرمش حسین گفتن بود:
در تاریخ تشیع، «حسین» فقط نام یک شخص نیست؛ یک «دال مرکزی» است که معنای عدالت و مقاومت را بازتولید میکند. پژوهشهای مردمشناختی نشان میدهد در جوامع بسته، نامهای مقدس کارکردِ «اعتراض امن» پیدا میکنند؛ چون قدرت بهراحتی نمیتواند با گوینده آن برخورد کند. به همین دلیل نام حسین در ایران امروز همان بار سیاسی را دارد که در واقعه کربلا داشت. این ترس از یک واژه، نشانه ضعف ساختار است. آیا یک نام میتواند رژیمها را به چالش بکشد؟
راهکار:
اگر «حسین گفتن» را نه جرم، که روایت یک انتخاب بدانیم، این متن از سوگ به یک سند مقاومت تبدیل میشود؛ میتوان آن را با ذکر نام کامل و یک جمله از زندگیاش تکمیل کرد تا در حافظه جمعی ماندگار شود.