اعدام بی‌گناهان

ضرب‌المثل سر بیگناه: پای دار و بالای دار:

این جمله یک پارادوکس اجتماعی عمیق را فاش می‌کند: در نظام‌های ناعادلانه، بی‌گناهان نه‌تنها قربانی‌اند، بلکه خود به ابزاری برای توجیه و تداوم ظلم تبدیل می‌شوند – هم پایه و هم تاج دار. جالب این‌جاست که روان‌شناسان این پدیده را «فرضیه جهان عادل» می‌نامند: تماشاگران ناخودآگاه بی‌گناه را مقصر می‌دانند تا باورشان به عدالت جهانی حفظ شود. آیا این الگو در تاریخ معاصر ایران هم تکرار شده است؟

راهکار:

این ضرب‌المثل تلخی بی‌عدالتی را به تصویر می‌کشد، اما می‌توان آن را به موقعیت‌های روزمره هم تعمیم داد: گاهی بی‌گناهی نه تنها سپر نیست، بلکه هدف را برای حمله‌های ناعادلانه بزرگ‌تر می‌کند.