عشق؛ جرمی که مجرم به اعدامش راضی است:
دانشمندان عصبشناسی کشف کردهاند که هنگام عشق، همان نواحی مغز فعال میشود که در اعتیاد به مواد مخدر – دوپامین و اکسیتوسین طغیان میکنند و منطقه «قشر پیشپیشانی» که تصمیمگیری منطقی را کنترل میکند، غیرفعال میشود. یعنی عشق واقعاً شبیه یک جنون موقت است که فرد آگاهانه «اعدام» خود را میپذیرد. تا کجا حاضریم پیش برویم؟
راهکار:
این نگاه شاعرانه به عشق، در روانشناسی با «نظریه سرمایهگذاری عاطفی» همخوانی دارد: هرچه بیشتر برای رابطه هزینه کنیم (حتی رنج)، ترک آن سختتر میشود. شاید بتوانی از خودت بپرسی: آیا این رضایت واقعاً از سر عشق است یا از ترس تنهایی؟