آیا کسی را واقعا می‌شناسیم

درون هر کسی که می‌شناسید، کسی است که نمی‌شناسید:

پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهد مغز برای بازنماییِ «خودِ عمومی» و «خودِ خصوصی» شبکه‌های عصبی متفاوتی فعال می‌کند؛ یعنی شما حتی برای نزدیک‌ترین فرد هم فقط یک نسخهٔ نمایشی از خودتان هستید. پدیدهٔ «توهم شفافیت» هم می‌گوید ما فکر می‌کنیم حالات درونی‌مان برای دیگران قابل مشاهده است، در حالی که آن‌ها فقط حدس می‌زنند. آیا این فاصلهٔ همیشگی، راز جذابیت آدم‌ها نیست؟

راهکار:

می‌توان این جمله را به یک پرسش برگرداند: چه بخشی از تو برای نزدیک‌ترین‌ها ناشناخته مانده است؟ همین برگردان، گفتگوی درونی را به گفتگویی عمیق‌تر با دیگران تبدیل می‌کند.