ای لبانم بوسه‌گاه بوسه‌ات

شعر عاشقانه فروغ فرخزاد: ای لبانم بوسه‌گاه بوسه‌ات:

در سنت شعر فارسی، لب و بوسه اغلب نقطه تلاقی عشق و زبان است؛ فروغ اما این استعاره را از تملق درباری جدا کرد و به بدنِ زنانه و صمیمیت شخصی آورد. همین جابه‌جایی، یکی از دلایل جنجال‌آفرینی «تولدی دیگر» بود.

راهکار:

این تصویر را می‌توان ادامه‌ای بر پرسش فروغ از مرز میان جسم و زبان خواند: لب اینجا نه اندام، که آستانه‌ای برای معناست و بوسه نه پایان، که ترجمهٔ ناگفته‌ها. برای عمق بیشتر، همین تصویر را با یک سطر از «تولدی دیگر» مقایسه کن تا شکاف میان عاشقانه‌های شخصی و صدای اجتماعی او روشن‌تر شود.