دلتنگی برای کسی که ماندنی نبود:
دانشمندان میگویند «افکار ایکاش» (counterfactual thinking) بیش از هرچیز از ناحیهٔ «پیشپیشانی» مغز سرچشمه میگیرد و نقش بقا دارد: با بازنویسی گذشته، ذهن ما الگوی «فرار از خطر» را تمرین میکند. اما جالبتر اینکه هرچه «ای کاش»های ما احساسیتر باشند، میزان دوپامین در مدار پاداش کاهش مییابد و حس حسرت عمیقتر میشود. این یعنی شاید «ماندن» همیشه سودمند نبوده است. آیا رها کردن گاهی همانقدر ارزشمند است؟
راهکار:
این جمله یادآور نیروی «تفکر خلافواقع» است: ذهن ما همیشه سناریوهای بهتری میسازد تا نبودن را تحملپذیرتر کند. شاید «ای کاش میماند» در واقع نشانهٔ این باشد که تو آن لحظه را به اندازهٔ کافی زیستهای.