آدمها چرا تظاهر میکنند؟ کاش واقعیت همان بود که نشان میدهند:
اروینگ گافمن میگفت زندگی صحنهای است و همه ما نقش بازی میکنیم تا پذیرفته شویم. پژوهشهای روانشناسی اجتماعی نشان میدهد نقابزدن فقط دیگران را فریب نمیدهد؛ مغز ما کمکم خودش هم نقاب را باور میکند و مرز «منِ واقعی» و «منِ نمایشی» محو میشود. این یعنی گاهی تظاهرکننده، اولین قربانی تظاهر خودش است. آیا تا به حال شده نقاب خودت را باور کنی؟
راهکار:
شاید تظاهر پلهای باشد که دیگران برای محافظت از خودشان ساختهاند؛ اگر به جای «کاش» به «چرا» فکر کنیم، پشت هر نقاب یک ترس یا نیاز پنهان پیدا میکنیم.