پدیده «اثر زیگارنیک» میگه مغز آدم کارهای ناتمام رو بهتر از کارهای تمامشده به خاطر میسپاره. یعنی همون «حرکت» اولیه باعث میشه ذهن自动انه بقیه راه رو ادامه بده، نه برکت اضافی! این پارادوکس یادآوری میکنه که شاید دعا برای «انرژی شروع» از «برکت بیشتر» کاربردیتر باشه. نظر شما چیه؟
راهکار:
این طنز به زیبایی نشون میده که گاهی برکت بدون حرکت، مثل غذا بدون اشتهاست. شاید حرکت خودش بزرگترین برکت باشه.