تنها عشق من در میان ۸ میلیارد نفر:
آیا میدانستی که مغز انسان حداکثر ظرفیت ۱۵۰ رابطه پایدار را دارد؟ اما عشق رمانتیک یک استثناست: همان مدارهای اعتیاد را فعال میکند و باعث میشود یک نفر از میان میلیاردها «ویژه» به نظر برسد. این توهم زیبای تکاملی، بقای جفت را تضمین میکرده. آیا واقعاً یک «نفر مقدر» وجود دارد یا مغز ما برای چسبیدن به یک نفر برنامهریزی شده؟
راهکار:
این حس «فقط تو» ریشه در پدیدهای به نام «اثر نادری» دارد: ذهن ما چیزهای کمیاب را ارزشمندتر میبیند. در واقع، نه جمعیت که انتخاب آگاهانهات باعث خاص شدن عشقت شده. اگر به دنبال عمقبخشی هستی، بنویس چه ویژگیهایی در آن شخص باعث شده از ۸ میلیارد نفر متمایز شود؟