پنج سال اشتیاق برای زیارت کربلا؛ دلتنگی و امید به معجزه:
تحقیقات نوروساینس نشان داده است که دلبستگی عاطفی به مکانهای مقدس، همان مسیرهای دوپامین و اکسیتوسین را فعال میکند که در دلبستگی به مادر یا معشوق. جالب اینکه ناحیهای از مغز به نام «اینتروپریتور» در هنگام نرسیدن به مقصود، با فعال شدن قشر سینگولیت، حس فراق را شبیه درد فیزیکی بازآفرینی میکند. پس گریه شما برای کربلا، واکنش زیستشناختی به جدایی از منبع آرامش است. آیا میدانستید در ادبیات زیارتی، «آغوش کشیدن» نماد همان پیوند شیمیایی است؟
راهکار:
گاه نرسیدن به زیارت، خود نوعی زیارتِ دلشکسته است. امام صادق (ع) فرمود: هر که با ایمان و اشتیاق به سوی حرم ما بنگرد، خدا برایش حج و عمره مینویسد. شاید این پنج سال انتظار، نه مانع که پلی است برای پیوندی عمیقتر از هر سفر ظاهری.