تنها هنر ما، مجنون امام حسین بودن:
واژهٔ «مجنون» از ریشهٔ عربی «جن» می‌آید: دیوانه نه به معنای روان‌پریش، بلکه کسی که جنّ در او حلول کرده؛ در سنت عاشقانه، این «جن‌زدگی» همان حلول معشوق در هویت عاشق است. پس «مجنون حسین بودن» یعنی خودیت را نه از دست دادن، بلکه بازنویسی کردن با نام او. آیین‌های سوگ دسته‌جمعی هم دقیقاً همین کارکرد را دارند: تبدیل اندوه فردی به حافظهٔ جمعی.
راهکار:
این «گم‌شدگی» را می‌توان نقطهٔ عزیمت دید، نه پایان: در سنت عرفانی، گم شدن در معشوق همان پیدا شدن در مقصد است. اگر این بیت را ادامه بدهی، می‌توانی از «خم دنیا» به «قوس صعود» برسی؛ جایی که مجنون بودن نه دیوانگی، بلکه مختصات‌شناسی عشق است.