نمیشه کسی رو واقعاً شناخت: چرا؟:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد که مغز انسان برای سادهسازی، دیگران را از طریق «طرحوارهها» تفسیر میکند که همیشه ناقص است. حتی خود ما هم کاملاً خودمان را نمیشناسیم (نظریه خودشناسی ناهشیار). این یعنی هر شناختی نسبی است. آیا این مرز ناشناختگی همان چیزی است که به دیگران اجازه میدهد برای ما غافلگیرکننده باشند؟
راهکار:
این ناشناختگی را نه بهعنوان دیوار، بلکه بهعنوان دعوتی برای کنجکاوی در نظر بگیر. هر آدم یک جهان ناشناخته است؛ بهجای قضاوت عجولانه، سعی کن لایههای بیشتری از او کشف کنی.