هرکس تا جایی دوست است و بس؛ مرزهای ناگفتهٔ دوستی:
تحقیقات نوروساینس نشون می‌ده ذهن ما به‌طور طبیعی ظرفیت محدودی برای حفظ ارتباطات عاطفی عمیق داره (حدود ۱۵۰ نفر طبق نظریهٔ دانبار). اما جالب‌تر اینه که در دوستی‌های نزدیک، این عدد به ۵ تا ۱۵ نفر می‌رسه. پس وقتی می‌گی «هر کس تا جایی یار است»، در واقع داری به یک محدودیت بیولوژیکی اشاره می‌کنی که مغز برای مدیریت انرژی اجتماعی تعیین کرده. سوال: آیا تا به حال دقت کرده‌ای که چرا بعضی دوستی‌ها خودبه‌خود در یک نقطه متوقف می‌شن؟
راهکار:
این نگاه رو میشه از زاویهٔ «مرزهای سالم» هم دید: هر رابطه‌ای ظرفیت مشخصی داره و این محدودیت نشونهٔ ضعف نیست، بلکه نشانهٔ واقع‌بینی و حفظ انرژی روانیه. پیشنهاد: به‌جای تأسف، از این محدودیت‌ها برای انتخاب عمیق‌تر دوستان استفاده کن.