عشقی که بدون حضور فیزیکی هم بودنیترین است:
تحقیقات علوم اعصاب نشون میده که عشق از راه دور، همان نواحی دوپامین و اکسیتوسین مغز رو فعال میکنه که عشق حضوری فعال میکنه. فرقش فقط در نبود محرکهای حسی مستقیمه؛ پس از نظر شیمیایی، این عشق کاملاً 'واقعی' و 'بودنی' هست. اما سوالی که پیش میاد: آیا این پایداری شیمیایی میتونه بدون بازخورد فیزیکی دوام بیاره؟
راهکار:
این حس عمیق یادآور اینه که عشق واقعی نیاز به حضور فیزیکی نداره؛ گاهی دوری باعث میشه عشق در ذهن و قلب پررنگتر بشه. اما آیا این عشق در غیاب، با حضور هم به همین شدت باقی میمونه؟