شبهای بینالحرمین؛ جایی که دل داد میزند:
فاصله بین حرم امام حسین و حرم حضرت عباس حدود ۳۵۰ تا ۴۰۰ متر است؛ همین باریکه در روانشناسی محیطی نمونهای از «مکان مقدس با بار عاطفی بالا» است. در چنین فضاهایی تجربهی خلسه و فریاد با ترشح اکسیتوسین و کاهش فعالیت شبکه حالت پیشفرض مغز همراه است؛ مغز موقتاً «من» را خاموش میکند و حس اتصال به جمع و مکان را بالا میبرد. چرا مغز برای مکانهای مقدس مدار جداگانهای ساخته است؟
راهکار:
جغرافیای احساس آدمها با نقشه فرق دارد؛ بعضی نقطهها آنقدر امن میشوند که فریاد در آنها دیگر اعتراض نیست، بلکه شکل دیگری از دعاست. بینالحرمین برای تو از مختصات جغرافیایی خارج شده و به «مختصات روانی» تبدیل شده؛ جایی که دل، بیدفاع حرف میزند.