ادراک حسی

چشم‌هایش… آه، چشم‌هایش! همان چشم‌هایی که می‌توانستم ساعت‌ها در نگاهشان غرق شوم و سر جایم میخکوب بمانم، بی‌آن‌که حتی متوجه گذر زمان شوم. نگاهش عمیق بود، پر از رمز و راز، مثل دریایی آرام و در عین حال پر از جریان‌هایی که نمی‌توانی کنترلش کنی. هر بار که چشمانش را می‌دیدم، انگار تمام جهان کنار می‌رفت و تنها من و آن نگاه باقی می‌ماندیم؛ نگاه‌هایی که می‌توانستند سکوت را سخن بگویند.️

درخشش آسمان عصر به هنگام غروب از پنجرهٔ پشت نیمکت نگاهم را دزدید. مرغان دریایی موزون و چمان، همچون تن زنان، در هوا می‌پریدند.️