بودنیترین بودنی: عشقی فراتر از لمس و زمان:
مغز انسان در عشق دوربرد، همان مدارهای دوپامین و اکسیتوسین را فعال میکند که در تماس فیزیکی – حتی قویتر. پژوهشهای سال ۲۰۲۰ نشان داد تصور چهرهی معشوق، واکنش عصبی مشابه با نوازش واقعی ایجاد میکند. پس این «بودنیترین بودن» صرفاً شاعرانه نیست؛ زیستشناسیست. حالا سؤال: چرا بعضی روابط با فاصله قویتر میشوند و بعضی نه؟
راهکار:
این حس «حضور در غیاب» دقیقاً همان چیزی است که در روانشناسی به آن «دلبستگی ایمن» میگویند: عشقی که نیازی به لمس فیزیکی ندارد چون درونیترین لایههای وجود را پر کرده است. اگر این احساس را تجربه میکنید، شاید وقتش رسیده که یک نامه کاغذی برایش بنویسید – همان کاری که عاشقان قدیم میکردند.