رفیق باوفا و آرزوی رفیق پابرهنه:
در روانشناسی اجتماعی، اعتماد بینفردی مثل یک قرارداد نانوشته است؛ هرچه سابقهی خیانت در روابط قبلی بیشتر باشد، مغز بهطور پیشفرض دنبال نشانههای تهدید میگردد. برای همین آدمها پس از چند تجربهی تلخ، نه به دنبال رفیق قدرتمند، بلکه به دنبال رابطهی «بیریگ» میگردند؛ رابطهای که کمترین اهرم پنهان را داشته باشد. در اقتصاد رفتاری به این پدیده «هزینهی سوختهی اعتماد» میگویند. حالا سؤال این است: آیا اعتماد واقعی بدون هیچ ریسکی ممکن است؟
راهکار:
این متن را میتوان از زاویهی «نیاز به شفافیت» دید: رفیقِ پابرهنه استعاره از رابطهای بدون بدهبستان پنهان است، نه لزوماً تنهایی یا بیاعتمادی مطلق.