هیچکس اندازه من دوستت نداشت؛ حرفهای بعد از جدایی:
حافظه یک ضبط صوت نیست؛ هر بار به یک خاطره فکر میکنی، مغز آن را با اطلاعات امروز بازنویسی میکند و این فرایند «بازتحکیم حافظه» نام دارد. به همین دلیل جملههایی مثل این با گذر زمان قطعیتر و دردناکتر میشوند، چون هر بار مرور، نسخهای اغراقشدهتر از آن عشق ساخته میشود. در روانشناسی به این تمایل، «سوگیری پشیمانی» هم میگویند؛ ذهن بهجای پذیرش ابهام، روایت قهرمانانه میسازد. اگر این عشق اینقدر مطلق بود، چرا فقط در نبودن دیده شد؟
راهکار:
یک بازخوانی تازه: این جمله بیش از آنکه درباره دیگری باشد، درباره قطعیت خاطره است؛ مغز برای کاهش ابهام، گذشته را قطعیتر از آنچه بوده بازسازی میکند و همین باعث میشود عشق قدیمی مطلقتر از خود رابطه به نظر برسد.