دریچه خونه ابتهاج: معنای آه کشیدن در شعر:
آه کشیدن تنها یک واکنش احساسی نیست؛ علم ثابت کرده که آه یک تنظیمکننده عصبی حیاتی است. در اعماق ریهها، کیسههای هوایی ریزی به نام آلوئول داریم که گاهی روی هم میخوابند. یک آه عمیق، آنها را دوباره باز میکند و مانع فروپاشی بخشهایی از ریه میشود. جالب اینجاست که ما بهطور متوسط هر ۵ دقیقه یک آه میکشیم، حتی در خواب. حالا «دریچه خونه ابتهاج» شدن، یعنی تبدیل شدن به همان مکانیسم بقا در شعر؛ جایی که آه، نه نشانه ناامیدی، که بازدمی ضروری برای تداوم حیات واژههاست. شاعر برای آنکه شعرش زنده بماند، مدام آه میکشد.
راهکار:
دریچه بودن را میتوان از زاویهای دیگر دید: پنجرهای که تنها برای آه کشیدن نیست، بلکه گذرگاهیست برای عبور هوای تازه از شعر. شاید این آه، بازدمی لازم برای زنده ماندن حس در میان کلمات ابتهاج باشد؛ دریچهای که نه بستن، که گشودن را یادآوری میکند.