گاهی آدم از یک اتفاق خاص خسته نیست؛ از جمع شدن هزاران اتفاق کوچیک خسته س. از صبح‌هایی که با بی‌حوصلگی شروع میشن، از شب‌هایی که با فکرهای تموم‌نشدنی به پایان میرسن. از اینکه هر بار می‌خوای یکم ذهنت آروم بگیره، یک نگرانی جدید از راه می‌رسه. یک جایی از زندگی می‌رسی که دیگه آرزوی خوشبختی‌های بزرگ نداری؛ فقط دلت می‌خواد چند روز پشت سر هم، هیچ چیز بدی اتفاق نیفته. هیچ خبری نشنوی که قلبت رو بلرزونه، هیچ آدمی ناامیدت نکنه و هیچ فکری تا نصفه‌شب رهات نکنه. خستگی واقعی وقتی شروع میشه که بدنت هنوز توان راه رفتن رو داره، اما روحت مدت‌هاست نشسته و دیگه حوصله‌ی ادامه دادن نداره...

J.S