🟢در میانه‌ی تاریکیِ شب‌های باستان، آتش تنها وسیله‌ای برای گرما نبود؛ بلکه گواهی بر عظمتِ بی‌پایانِ ایران بود. در جشن‌های باشکوهِ شاهنشاهی، مشعل‌های عظیم که بر فرازِ برج‌ها و قلعه‌ها برافروخته می‌شدند، همچون ستاره‌هایی بر زمین، پهناوریِ امپراتوری را به رخ می‌کشیدند.

این نمایشِ خیره‌کننده از نور و قدرت، نه تنها فضایی اساطیری می‌آفرید، بلکه در دیدگانِ فرستادگانِ بیگانه، نشانه‌ای از حضورِ مداومِ الهی و نظمی بود که از مرکز تا دورترین مرزهای قلمرو جاری بود. در ضیافت‌های ایران باستان، آتش، جانِ کلامِ شکوه و اقتدارِ پادشاهان بود