🟢بسیاری از بناهای باستانی جهان، در برابر زلزله‌های خشنِ تاریخ فرو ریخته‌اند، اما ستون‌های عظیمِ تخت‌جمشید، هزاران سال است که با صلابت ایستاده‌اند. رازِ این پایداری در یک تکنولوژیِ پیشرفته نهفته است: «اتصال‌های منعطفِ فلزی».

مهندسانِ پارسی، برای جلوگیری از شکستنِ سنگ‌های عظیم در اثرِ لرزش، از روشی هوشمندانه استفاده می‌کردند؛ آن‌ها شیارهای مخصوصی در سنگ‌ها ایجاد کرده و از گیره‌های آهنی (Clamps) برای اتصال قطعات استفاده می‌کردند. نکته‌ی حیاتی اینجاست که این گیره‌ها با مذابِ سرب (Lead) پر می‌شدند. استفاده از سرب، باعث می‌شد اتصالِ بینِ سنگ‌ها، به‌جایِ سخت و شکننده بودن، دارای نوعی «انعطاف‌پذیریِ ساختاری» باشد. در واقع، وقتی زمین می‌لرزید، این اتصالات اجازه می‌دادند که ستون‌ها به‌جایِ در هم شکستن، انرژیِ لرزش را جذب و دفع کنند؛ تکنولوژی‌ای که امروزه در مهندسیِ مدرنِ ضدِ زلزله، از آن الهام می‌گیرند.