🟢تاریخ، فاتحانِ بی‌شماری را به یاد دارد که تنها ویرانی به جای گذاشتند؛ اما در تمدنِ ایران باستان، مفهومِ قدرت معنایی دیگر داشت. ابهتِ واقعیِ شاهانِ ایران نه در شمشیرهای آخته، که در «سعه‌ی صدر» و «بخشندگی» آنان نهفته بود.

رسمِ «بازگشت»، یکی از والاترین جلوه‌های تمدنِ باستان بود؛ جایی که فاتح، به جای تخریبِ معابد و تحمیلِ عقاید، فرمانِ آزادیِ ادیان را صادر می‌کرد و با گنجینه‌ی سلطنتی، بناهای ویران‌شده‌ی مللِ مغلوب را بازسازی می‌نمود. این بزرگترین نمایشِ اقتدار بود: درکِ این حقیقت که استوارترین امپراتوری‌ها، نه با ترس، بلکه با احترام به کرامتِ انسانی بنا می‌شوند.