🟢داریوش اول، پادشاه هخامنشی، برای اداره بهتر امپراتوری گسترده خود دستور ساخت و گسترش راه‌های ارتباطی را صادر کرد. یکی از مهم‌ترین این مسیرها، «راه شاهی» بود که شهر شوش را به سارد در آسیای صغیر متصل می‌کرد و حدود ۲۵۰۰ کیلومتر طول داشت.

در طول این مسیر، ایستگاه‌هایی برای استراحت مسافران، تعویض اسب‌ها و انتقال پیام‌ها ساخته شده بود. به کمک این راه، فرمان‌ها و اخبار با سرعت بیشتری میان بخش‌های مختلف امپراتوری جابه‌جا می‌شدند.

نکته جالب: پیک‌های شاهی می‌توانستند با استفاده از ایستگاه‌های بین‌راهی، پیام‌ها را در مدت کوتاهی از یک سوی امپراتوری به سوی دیگر برسانند.

قدرت یک امپراتوری تنها به وسعت سرزمین‌هایش نبود؛ توانایی اداره و کنترل آن سرزمین‌ها نیز اهمیت زیادی داشت.