قبلا که میدیدم بابام یا مادرم یهو میرن تو فکر،میگفتم چرا اخه اینجورین چرا انقدر غم دارن و خودمم ناراحت میشدم چون بنظرم زندگی ارزش غم و توی فکر رفتن رو نداشت...اما الان که خودمو میبینم...منم وسط شلوغ ترین تایم کاریم...وسط شادی وسط رانندگی یهو میرم تو خودم.جوری ک از زمان هم چیزی نمیفهمم...این بزرگ شدن چی بود ک انقدر برای زسیدن بهش عجله داشتیم؟!!!