این صحنه، شاید یکی از تنهاترین لحظه‌های تاریخ سینماست.
فردی که از جامعه و محیط اطراف دچار آسیب‌های فراوانی شده اما برای یک لحظه، فقط می‌خواست “دیده بشه”… نه به عنوان تهدید، نه به عنوان یک سایکوپَت و فقط به عنوان انسانی که هنوز ته دلش امیدی به لبخند دیگران داره.

جوکر اینجا “روانی” نیست و حتی بیشتر از بقیه می‌فهمه و همین فهم لعنتی، تنهاترش کرده. و اون خنده‌ی فوق‌العاده‌ی فینیکس؟ همون خنده‌