امروز بهانه‌ای ست برای ستایش زبان مادری‌مان؛ زبانی که شناسنامه‌ی روحِ ماست.باید ادای احترام کرد به شکوهِ کلامِ سعدی، به عمقِ غزل‌های حافظ، و به‌ویژه به شهریارِ بزرگوار که کلماتش، مرهمِ روزهایِ دلتنگیِ ماست.
ما از همین قصه‌ها، همین بیت‌ها و همین واژه‌ها ساخته شدیم. این‌ها فقط کتاب نیستند، ریشه‌هایی هستند که ما را در این خاک نگه داشته‌اند.
کدوم بیت شهریار رو زندگی کردید؟واسم کامنت کنین:)