بابا نبودنت زخمی‌ست که هیچ‌وقت التیام پیدا نمی‌کند. هر روز، جای خالی‌ات را بیشتر از دیروز حس می‌کنم و هر خاطره‌ای، دلتنگی‌ام را عمیق‌تر می‌کند. هنوز هم گاهی بی‌اختیار دنبالت می‌گردم، انگار قرار است از راه برسی و همه‌چیز مثل قبل شود؛ اما سهم من از تو، تنها خاطره‌ها و حسرتِ روزهایی‌ست که دیگر برنمی‌گردند.
تا همیشه در قلبم زنده‌ای، بابا... و دلتنگیِ تو، غمِ بی‌پایان زندگیِ من خواهد ماند.