بعضی وقت ها، غم فقط سهم یک نفر نیست؛ روی شانه‌ های یک سرزمین می‌نشیند.
این شب‌ ها، هر بار که چراغ اتاقم را خاموش می‌کنم، فکرم هزاران کیلومتر دورتر پرسه می‌زند؛میان خانه‌ هایی که روز هاست که رنگ آرامش به خود ندیده. چقدر تلخ است که آدم بداند جایی،کسی آرزو کرده امشب فقط بی‌ دغدغه سرش را روی بالش بگذارد و بخوابد.
این روز ها، تمام دعاهای کوچک من، برای مردم جنوب است..