من چه در وهم وجودم چه عدم ، دلتنگم
از عدم تا به وجود آمده ام دلتنگم

راز گل کردن من خون جگر خوردن بود
از درآمیختن شادی و غم دلتنگم

خوشه ای از ملکوت تو مرا دور انداخت!
من هنوز از سفر باغ ارم دلتنگم

گرچه بخشید گناه پدرم آدم را!
به گناهان نبخشوده قسم دلتنگم

حال در خوف و رجا رو به تو برمی گردم
دو قدم دلهره دارم دو قدم دلتنگم

نشد از یاد برم خاطره ی دوری را
گرچه امروز رسیدیم به هم دلتنگم !