«جهان بعدی قول بده پشت منی ،حتی اگه زبون هم و نشد بفهمیم»:

شاید اولین جایی که دیدمت نبوده تهران
یا تنه به تنه شده باشیم تو بازار شام
شاید یجایی تو مصر ،لابلای کاروان
یا تو یکی از کاواره ها قبل انقلاب
شاید یجایی تو روم، دم دمای بهار
سر مزرعه دست تکون دادی برام
شاید توی جنگ جهانی لای سربازا
بدرقه م کردی از پنجره قطار؛
شاید اولین قرارمون نبوده رو زمین
اینقدر شیرین نبوده کهکشون بغلی
یجایی دیدمت که موهات بور بود ولی،
چشم و ابرو مشکی خیلی خوشگل تری
جهان بعدی قول بده پشت منی،
حتی اگه زبون هم و نشد بفهمیم
اگه زود تر خواست بیاد از تو زمین
به خدا بگو،بگو منتظرمی
نکنه بگن و رفته و نیست این
فقط این یاد اونه و اون نیست یاد این
یا برسیم به هم و خیلی دیر باشه چی
یکیمون بچه ، یکیمون پیر باشه چی
نکنه بدون من از اینجا بری
دیگه نشه ببینمت توی بیست سالگی
تهران اولین جایی که دیدمت نبوده
ولی اگه آخرین جایی که دیدمت باشه چی؛