فردوسی نه نژادپرست بود و نه اندیشه‌هایش را از اعراب کپی کرد. برای اثبات این ادعا می‌توان به چند متن و استدلال مستند اشاره کرد:

۱. نگاه انسان‌محور و فراتر از مرزهای قومی در شاهنامه
فردوسی در شاهنامه، دشمنان ایران مانند تورانیان را نیز با صفات انسانی و جوانمردی توصیف می‌کند. برای نمونه، پیران ویسه (وزیر توران) شخصیتی خردمند، دادگر و وفادار است. این نشان می‌دهد فردوسی دشمنی را بر پایه «نژاد» تعریف نمی‌کند، بلکه بر پایه «داد» و «خرد» داوری می‌کند. جمله مشهور او «چو ایران نباشد تن من مباد» در بستر دفاع از سرزمین و فرهنگ در برابر تجاوز است، نه برتری‌جویی نژادی.

۲. ستایش داد و نکوهش ستم، مستقل از قومیت
فردوسی در جای‌جای شاهنامه، پادشاهان دادگر را می‌ستاید و ستمگران را — حتی اگر ایرانی باشند — نکوهش می‌کند. ضحاک (شخصیت ستمگر) و کاوه (آهنگر قیام‌کننده) نمونه‌ای است که مرز حق و باطل را نه نژاد، بلکه کردار مشخص می‌کند. این نگاه با نژادپرستی که کردار را تابع تبار می‌داند، در تضاد است.

۳. استقلال فکری و منابع ایرانی شاهنامه
فردوسی بر پایه منابع کهن ایرانی مانند «شاهنامه ابومنصوری» و خدای‌نامه‌ها کار کرد، نه از روی متون عربی. او خود در آغاز شاهنامه به منابع خویش اشاره می‌کند و هدفش احیای هویت و زبان پارسی در دوره‌ای بود که زبان عربی در دربارها و نوشتار رسمی غلبه داشت. این احیاگری، «کپی از اعراب» نیست؛ بلکه تلاشی مستقل برای حفظ میراث ایرانی است.