«به روایت یکی از دوستان شهید ابراهیم هادی»

من در روزهای ابتدای جنگ، در غرب کشور، چند روزی را در سنگرهای گیلان غرب در محضر این شهید بزرگوار بودم
چقدر به رزمنده ها بخصوص ما که نوجوان بودیم روحیه می داد.
اما خاطره ای که خودم شاهد بودم و توی کتاب سلام بر ابراهیم ندیدم را تعریف می کنم:

مدتی غذای ما کنسرو یا حاضری بود. دل ما غذای پختنی می خواست اما نبود، یک شب توی خط مقدم بوی برنج پیچید. بچه ها گرسنه بودند و مست بوی غذا شدند!
کاملا مشخص بود که بو از طرف عراقی هاست.
ابراهیم بلند شد و حرکت کرد. مثل شب هایی که برای شناسایی می رفت، از سنگرهای ما جدا شد.
ساعتی بعد برگشت. با یک قابلمه بزرگ غذا !!
می گفت غذا را روی آتش گذاشته بودند که داغ بماند، همین که اطرافش خلوت شد، قابلمه بزرگ غذا را برداشتم و آمدم...
آن شب غذای خیلی خوشمزه ای خوردیم. البته بعدش حسابی زیر بارش خمپاره قرار گرفتیم اما می ارزید...