یونا چند لحظه به رفتنش نگاه کرد.
ساعت ۴:۳۰ عصر ـ خانه خانواده کیم
یونا وارد خانه شد.
ـ اومدم!
صدای یون‌جه از طبقه بالا آمد:
ـ بالا هستم!
یونا به اتاق برادرش رفت.
یون‌جه پشت میز نشسته بود و مشغول انجام تکالیفش بود.
ـ بالاخره اومدی.
ـ خودت گفتی زود بیا.
یون‌جه لبخند زد.
ـ می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.
یونا روی صندلی روبه‌رویش نشست.
ـ چی؟
یون‌جه لحظه‌ای مکث کرد.
ـ راستی... تو از دوست‌پسرت مطمئنی؟
یونا نگاهش کرد.
ـ منظورت چیه؟
ـ هیچی. فقط حواست باشه به هرکسی اعتماد نکنی.
یونا با بی‌حوصلگی گفت:
ـ باز شروع کردی؟
یون‌جه خندید.
ـ باشه، باشه. دیگه چیزی نمی‌گم.
یونا از جایش بلند شد.
ـ من می‌رم اتاقم.
ـ یونا؟
برگشت.
ـ هوم؟
ـ شام رو با هم بخوریم.
ـ باشه.
یونا از اتاق خارج شد.
آن شب همه‌چیز کاملاً عادی به نظر می‌رسید.
هیچ‌کس نمی‌دانست این یکی از آخرین گفت‌وگوهای معمولی یونا با برادرش خواهد بود.
پایان قسمت اول.