در دوران ساسانی، شهر جندی‌شاپور در خوزستان، فراتر از یک بیمارستان یا مرکز درمانی، کانونِ تلاقیِ دانشِ زمانه بود. این مرکزِ آموزشی با گردآوریِ برجسته‌ترین حکیمان و دانشمندانِ ایران، یونان و هند، عملاً نخستین «دانشگاهِ آکادمیک» جهان را پایه‌گذاری کرد.

نبوغِ معماران و دانشمندانِ ایرانی در این مجموعه، تنها در حوزه‌ی پزشکی محدود نمی‌شد؛ بلکه سیستمی منسجم از آموزش، پژوهش و تخصص‌گرایی ایجاد کرد که الگویِ بسیاری از مراکز علمیِ پس از خود شد. جندی‌شاپور سندی است بر این حقیقت که تمدن‌هایِ ماندگار، همواره بر ستونِ «دانش و خرد» استوار بوده‌اند.

به زعمِ شما، میراثِ علمیِ چنین مراکزی، تا چه میزان در هویتِ علمیِ امروزِ ما تأثیرگذار بوده است؟ دیدگاه‌های خود را در این باره با ما به اشتراک بگذارید