توی چشم‌های ما، نه امیدی هست و نه ترسی.

فقط یه مهِ غلیظ از روزهایی که سوختن و خاکستر شدن.

فکر نکن چون ساکتم، حرفی ندارم؛ فقط دیگه هیچ‌کس، ارزشِ شنیدن نداره.