«می‌دونید چی واقعاً دلخراشه؟ اینکه اون‌ها حتی وقتی واقعاً بخوان، هیچ‌وقت نمیتونن کاملاً تنها با خودشون باشن:)))
توی این صحنه هفت عضو گروه حضور دارن، اما داخل اتاق هشت نفره. نفر هشتم اون آدم نیست...اون آینه‌ایه که وسط اتاق قرار گرفته. آینه با بی‌تی‌اس تعاملی نداره، فقط... وجود داره.
این باعث شد به این فکر کنم که شاید «Normal» دقیقاً می‌خواد همینو بگه. بعد از ۱۳ سال، شاید همیشه یه نفر توی اون اتاق وجود داره... مدیر، یکی از اعضای استف، محافظ، دوربین، یا کسی که منتظر برنامه‌ی بعدی‌شونه.
نه به این دلیل که دارن کار اشتباهی انجام میدنا، چون زندگی در این سطح از شهرت این شکلیه.
دردناک‌ترین بخش اینه که حضور دائمی دیگران دیگه عجیب به نظر نمیرسه...تبدیل به یه چیز عادی شده.
شاید همین طعنه‌ی اسم «Normal» باشه. وقتی تمام زندگی‌ات زیر نگاه دیگران گذشته، تنها بودنِ واقعی دیگه نمی‌تونه «نرمال» زندگیت باشه.»💔