بر قلّهٔ آن برج، به هنگامِ سحرگونِ روز
گفتی: «تو بمان، تا نفسِ عشق شود چاره‌سوز»

انگشتریِ مهر به انگشتِ دلم هدیه شد،
لبخندِ تو می‌ریخت چو خورشید، ز هر سو فروز.

گفتم: «اگر از عشق، مرا حکمِ فنا بنویسند؟»
گفتی: «چه غم از مرگ؟ که این است رهِ بخت‌فروز.

گر حکمِ من اعدامِ محبت باشد،
باز این تویی، ای جان، که انتخابم هنوز.»

(Written by me)