🌷قبل از اینکه بگویم این پسر بچه کیست فکر کنید و خودتان رو به جای مادرش بگذارید... فرزند 8 ساله ای که دیگر نیست و ازتون خواهش می کنم فارغ از هرگونه طرف و سمت و سوی سیاسی، انسان باشید!!
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
سهیل چملی پور 8 ساله و دانش آموز کلاس دوم بود
ساعت 5 صبح بیدار شد تا مشق هایش را بنویسد، ان روز بیشتر از همه برای مسابقه ی فوتبالی که در زنگ ورزش قرار بود برگزار شود ذوق داشت
مادرش می گفت او را بوسیدم و بغل کردم و به مدرسه بودم دریغ از انکه این دیدار، اخرین دیدار است... روز 9 اسفند سال 1404 و صدای انفجار
و البته مادری که در میان اوار دنبال پسر بچه کوچکش بود... جستجوی دیوانه‌ وار در میان آوار تصویری که مادر از مدرسه می‌ بیند، فراتر از تحمل است: «کلاس سهیل را که نگاه می‌ کردم فقط آوار می‌ دیدم؛ کلاسی وجود نداشت.» او درمانده و مستاصل میان خاک و خون می‌ چرخید و ناله می‌کرد: «سهیل کجایی؟» مادری که تنها یک آرزو داشت: «می‌ خواستم با دست‌ هایم و حتی با ناخن‌ هایم خاک‌ ها را کنار بزنم و ردی از بچه‌ ام پیدا کنم.»
تکه‌ های تن قربانیان و سکوت سردخانه امید و ناامیدی در دل هم می‌ جنگیدند. شایعه می‌ شد شاید کسی بچه را برده، شاید زنده است. اما واقعیت در سردخانه منتظرشان بود. یک هفته پس از فاجعه، آزمایش دی‌ ان‌ ای و تماس تلفنی معلم ورزش، پرده از راز برداشت.
🔴مادر با صدایی که هنوز می‌ لرزد، آخرین دیدار را روایت می‌کند: «اولین پیکر مطهری که دیدم، پیکر پسر کوچولوی من سهیل بود. ضربه به سرش خورده و جمجمه‌ اش باز شده بود.»🔴
#سهیل ایران
#میناب
# میناب برای ایران جان داد